Can telaşa düşmüş
dünya koridorunda,
bir o yana bir bu yana,
daracık bir yerdeyim.
Keyfe kedermi dersin ?
yok..! babam yok,
Yok kimseye nazım,
açsam da açıksam da.
Can telaşa düşmüş
her gün bir başka hüsran.
Yarınlarım bitmiş
yaşamak bin türlü külfet.
Yarınlarım bitmiş,
bitmiş kadife karanfiller.
Can telaşa düşmüş,
artık ne yazık,
bir çavlan değilim,
köpük köpük,
berrak berrak.
Islak bir üneş,
karanlık bir maviyim.
Yaşama muhtaç,
yaşama aç gibi.
Can telaşa düşmüş,
umudun bir gözü şaşı.
Ah..! derken dökülür,
yorgun bedenimden ifrazat.
Yıllarımı yontan
bir bıçak, bir keser,
bir rende, bir hızar,
bir tırpan biçer yeşillerimi.
Biliyorum,
hakkım yok sevenlerimi üzmeye ,
onlara umutlar üstü
özgürlükler dilerim,
sevgili umudu ak;
umudu pembe,
umudu mavilerim.