Paris 1925. Eski dedektif Gustave MacPherson’ın resim stüdyosuna alışılmadık bir ziyaretçi gelir. Sophia Blake adındaki bu kadın Paris’in en prestijli otellerinden biri olan Hotel Orphée’de geçen gece öldürülen kardeşi ve onun kocasının katilinin bulunmasını istemektedir ve bu iş için 1000 Frank ödemeye hazırdır. Gus MacPherson olayı sıradan bir cinayet vakası olarak düşünüp işi kabul eder. Hayatının en gizemli macerasını yaşayacağından haberi yoktur...

Evet, yukarıdaki paragraftan anlayabileceğiniz gibi Post Mortem’de resim yapmaya meraklı eski bir dedektifi canlandırıyoruz. Paris’i mesken edinmiş bu Amerikalı vatandaş sırlarla dolu Whytes cinayeti dosyasını nasıl çözecek bunu siz oynayıp göreceksiniz. Peki ama nasıl?

Oyunu kahramanımızın gözünden görerek oynuyoruz. Klasik bir şekilde farenizin imleci etkileşime girebileceğiniz bir nesnenin üzerine geldiği zaman değişik bir şekle bürünerek sizi haberdar ediyor. Farenin sağ tuşuyla çantanızdaki nesnelere göz atabiliyorsunuz. Ayrıca save, load gibi işlemleri, adamımızın karşılaştığı kişiler hakkında karaladıklarını falan da yine çantanızdaki not defteriniz aracılığıyla hallediyorsunuz. Quick save gibi özellikler eklenmemiş. Oyun esnasında klavye herhangi bir işe yaramıyor, diyalog atlama, ara sahneleri geçme gibi bir şansınız yok. Daha buradan bizden eksiyi yiyor PM. Oyun sırasında pek çok defa save-load döngüsünü kullanmanız gerekeceği için bunların eklenmesi yerinde bir karar olurdu aslında. Çünkü oyundaki diyalog sistemi diğer macera türü yapımlardan biraz daha farklı. Şöyle ki, bir kişiyle konuşurken ona söylemek istediğiniz herşeyi söyleyemiyorsunuz. Yani ‘A derim, o olmazsa B derim, o da olmazsa C derim, D bile derim!’ gibi bir durum söz konusu değil. Yani önemli diyaloglardan önce save etme gereği duyuyor insan. Eğer konuşmanız istemediğiniz bir şekilde noktalanırsa load yapıp yeniden konuşmak isteyeceksiniz ki bazı durumlarda iyi yapılmayan konuşmalar oyunda ilerleyememenize sebep olabiliyor. Hoş, aslında bu sistem PM’ye tam oturtulamamış. Umarım sonraki yapımlar bu sistemi daha sağlam bir şekilde kullanabilirler.

Diyaloglardan konu açılmışken karakter seslendirmelerinden de bahsedelim en iyisi. Karşılaşacağınız çoğu kişi İngilizce’yi Fransız aksanıyla konuşuyor olacak. Nedense benim çok hoşuma gidiyor Fransız aksanıyla konuşulan İngilizce. O yüzden seslendirmeleri beğendim. Ama bir sorun var ki başroldeki MacPherson pek bir duygusuz, cansız konuşuyor. Bilemiyorum zaten Gus bu oyunda çok sönük kalmış. Yani bir Gabriel Knight, bir Monkey Island, bir Longest Journey vs dendiği zaman hemen akla o oyunların kahramanları geliyor. Ama Post Mortem dendiğinde kimsenin aklına Gus MacPherson’un geleceğini sanmam. Adam ruh gibi birşey. Ağırlığını biraz daha koymalıydı oyuna, ne de olsa tüm işi halleden o.

Grafikler çok güzel hazırlanmış. Gerek arka planlar olsun, gerek karakter modellemeleri olsun hepsi enfes duruyor. Ama oyunu asıl güzel hale getiren sinematikleri. Oyundaki ara sahneler, küçük filmler insana gerilim filmi izliyormuş havasını veriyor. Daha açılış videosundan itibaren ekranlarınızın başına çivileniyorsunuz. Gus MacPherson’un hafiften psişik olması adamın habire çeşitli şeyler görmesine neden oluyor ki bu olay çok iyi yansıtılmış. İnsan gerçekten geriliyor. Hatta ne olacağını tahmin edebildiğiniz yerlerde bile gerilmekten kendinizi alamıyorsunuz.